Umiesz już rysować podobnie. I co dalej?

Umiesz już rysować podobnie. I co dalej?

Kiedy zaczynamy rysować, większość z nas chce przede wszystkim jednego — żeby było podobnie. Żeby lew wyglądał jak lew, portret kolegi jak kolega, a jabłko jak jabłko. Najlepiej tak, żeby ktoś spojrzał i powiedział: „Wow, wygląda jak zdjęcie!”.

Ja też przez to przechodziłam. I uważam, że to zupełnie normalne.

Na początku podobieństwo jest naszym głównym miernikiem sukcesu. Im wierniej uda nam się coś odwzorować, tym większa satysfakcja. Ćwiczymy proporcje, światłocień, perspektywę, uczymy się obserwować. I to wszystko jest potrzebne.

Ale chciałabym, żeby każdy, kto marzy o byciu artystą, doszedł do takiego momentu, w którym realistycznie narysowany lew czy portret przyjaciela przestaje być wielkim osiągnięciem, a staje się po prostu umiejętnością. Czymś, co już potrafi.

Bo właśnie wtedy może zacząć się coś naprawdę ciekawego.

Nagle pytanie „Czy potrafię to narysować?” ustępuje miejsca pytaniu „A co ja właściwie chcę narysować? I dlaczego właśnie tak?”.

I okazuje się, że wcale nie trzeba rysować każdego włosa na lwiej grzywie. Można go uprościć, zdeformować, pomalować na niebiesko, pozbawić połowy szczegółów. Można też pozostać przy realizmie, jeśli właśnie on najlepiej pozwala wyrazić to, co mamy do powiedzenia.

Najważniejsze, żeby był to świadomy wybór, a nie granica naszych możliwości.

I tu, moim zdaniem, zaczyna się prawdziwie osobista droga artysty. Nie wtedy, kiedy przestajemy popełniać błędy, ale kiedy przestajemy traktować podobieństwo jako najważniejszy cel.

Bo umiejętność wiernego odtwarzania rzeczywistości daje nam narzędzia. Ale dopiero to, co postanowimy z nimi zrobić, zaczyna mówić coś o nas.

Oczywiście można tworzyć wartościową sztukę, nie opanowawszy wcześniej realistycznego rysunku. Nie ma jednej obowiązkowej drogi. Ja jednak opowiadam o tej, którą sama przeszłam.

I wiecie co? Dziś znacznie bardziej interesuje mnie to, jak ktoś widzi świat, niż to, jak dokładnie potrafi go skopiować.

A Was? Co bardziej zachwyca Was w sztuce — umiejętności czy sposób patrzenia?